به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «ندای برخوار»؛ محمد نیسانی سردبیر ندای برخوار در یادداشتی نوشت: در لحظههایی که زمین میلرزد، آسمان آتش میگیرد، سیلاب خانهها را میبلعد و صدای انفجار، آرامش شهرها را میشکند، نخستین کسانی که دل به خطر میزنند، نه سیاستمداران هستند و نه صاحبان قدرت؛ مردان و زنانی هستند با لباسهای سفید و سرخ، با دستانی خسته اما قلبهایی سرشار از امید. امدادگرانی که نامشان شاید کمتر بر زبانها بیفتد، اما حضورشان در تلخترین لحظات، معنای زندگی را به انسان یادآوری میکند.
روز جهانی صلیب سرخ و هلال احمر، روز تجلیل از قهرمانانی است که بیادعا در کنار مردم میایستند؛ انسانهایی که مرز میان شغل و ایثار را از میان برداشتهاند و خدمت به مردم را نه یک وظیفه اداری، بلکه رسالتی انسانی میدانند. آنان همانهایی هستند که وقتی بسیاری از مردم از دل حادثه میگریزند، به سمت خطر حرکت میکنند.
جامعه ایران بارها شاهد فداکاری نیروهای هلال احمر بوده است. از زلزلههای ویرانگر گرفته تا سیلابهای گسترده، از کولاک و حوادث جادهای تا آتشسوزیها و بحرانهای انسانی؛ همواره این امدادگران بودهاند که پیش از همه در صحنه حاضر شدهاند. شب و روز، گرما و سرما، خستگی و بیخوابی برای آنان معنا ندارد؛ چرا که در آن سوی حادثه، انسانی چشمانتظار کمک است.
شاید بسیاری تنها تصویر چند چادر امدادی یا خودروهای هلال احمر را ببینند، اما پشت این تصاویر، دنیایی از فداکاری نهفته است. امدادگری که ساعتها زیر آوار به دنبال نشانهای از حیات میگردد، پزشکی که در شرایط بحرانی بدون توقف به درمان مجروحان میپردازد، یا داوطلبی که آرامش را به کودکی مضطرب بازمیگرداند؛ همه و همه قطعاتی از پازل بزرگ انسانیت هستند.
در سالهای اخیر، مردم ایران بیش از گذشته با اهمیت حضور نیروهای امدادی آشنا شدهاند؛ بهویژه در روزهای تلخ جنگ 12 روزه و جنگ تحمیلی سوم که بار دیگر چهره واقعی ایثارگران هلال احمر نمایان شد. در شرایطی که برخی مناطق کشور با حملات و ناامنی مواجه بودند، امدادگران هلال احمر بیوقفه در کنار مردم ایستادند. آنان بدون توجه به خطرات موجود، برای انتقال مجروحان، امدادرسانی به خانوادهها، تأمین نیازهای اولیه و مدیریت شرایط بحرانی وارد میدان شدند.
در آن روزها، تصاویر متعددی از تلاشهای شبانهروزی نیروهای امدادی منتشر شد؛ تصاویری که نشان میداد این قشر فداکار چگونه در میان دود، آتش و اضطراب، امید را زنده نگه میدارند. بسیاری از آنان حتی فرصت دیدار خانوادههای خود را نداشتند و ساعتهای طولانی در مناطق بحرانی حضور پیدا میکردند تا مردم احساس تنهایی نکنند.
واقعیت این است که هلال احمر تنها یک نهاد امدادی نیست؛ بلکه نمادی از همبستگی ملی و روحیه انساندوستی در جامعه است. هزاران داوطلب جوان در سراسر کشور، بدون چشمداشت مالی، بخشی از عمر و توان خود را وقف خدمت به مردم کردهاند. این روحیه داوطلبانه، سرمایهای بزرگ برای هر جامعهای محسوب میشود؛ سرمایهای که در روزهای بحران، ارزش واقعی خود را نشان میدهد.
امروز جهان بیش از هر زمان دیگری با بحرانهای انسانی، جنگها و حوادث طبیعی روبهرو است. در چنین شرایطی، نقش نهادهایی مانند هلال احمر اهمیت دوچندانی پیدا میکند. شاید تجهیزات و امکانات مهم باشند، اما آنچه یک امدادگر را متمایز میکند، قلبی است که برای نجات انسانها میتپد.
روز جهانی صلیب سرخ و هلال احمر، تنها یک مناسبت برای تبریک گفتن نیست؛ فرصتی است برای قدردانی از انسانهایی که امنیت روانی جامعه در روزهای سخت، به حضور آنان گره خورده است. باید از امدادگرانی گفت که بیهیاهو جان میدهند تا جان نجات دهند، از داوطلبانی که خستگی را کنار میگذارند تا لبخندی بر لب آسیبدیدگان بنشانند و از انسانهایی که معنای واقعی نوعدوستی را در میدان عمل معنا کردهاند.
شاید نام بسیاری از این قهرمانان هرگز در تیتر خبرها قرار نگیرد، اما حقیقت این است که تاریخ، انسانیت را با فداکاری همین آدمها به یاد خواهد آورد؛ کسانی که در تاریکترین لحظات، چراغ امید را روشن نگه میدارند.
انتهای پیام/