به گزارش ندای برخوار؛ یادداشت – محمد نیسانی: هوا سنگین است؛ سنگین از بغضی که در کوچههای محله کربکند و شهر دولت آباد میچرخد، میان خانهها میپیچد و به چشمهایی میرسد که حالا تصویر شهید حسین معینی را به قاب دلشان سپردهاند.
شهیدی که در هیاهوی نبرد رژیم صهیونیستی علیه ایران اسلامی، بیصدا و بیادعا، همان کاری را کرد که قهرمانان میکنند: ایستادگی برای تامین امنیت وطن.
او یک بسیجی بود، مانند خیلیهای دیگر. برخواری و اهل محله کربکند شهر دولت آباد بود اما در تهران ساکن و شاغل بود و قلبش همیشه برای وطن، انقلاب، امنیت و خاک پاک ایران میتپید.
در روزهایی که دشمن صهیونیستی با حملاتی ناجوانمردانه خاک ایران را نشانه گرفته بود و درست همان زمان که منافقین و خائنان داخلی با خباثت و خیانت، دل به امیدهای دشمن بسته بودند تا امنیت ملت را از درون متزلزل کنند، حسین معینی هم آنجا بود؛ بیادعا و مردانه، در صف نخست مدافعان آرامش مردم ایستاده بود تا سپر باشد، نه تماشاچی؛ تا چراغی برافروزد در دل شبهای ناامن، برای ایران.
و حالا، این پیکر، این پرچم پیچیدهشده در تابوت، روایتگر همان لحظههای نبردی است که نه در رسانهها، که در دل مردانی چون او روایت میشود.
شهید حسین معینی، یکی از قهرمانان گمنام جنگ تحمیلی ۱۲ روزه است؛ جنگی که دشمن صهیونیستی آغاز کرد تا ایران را مرعوب کند، اما نمیدانست خون شهدا، این ملت را بیدارتر، مقاومتر و متحدتر خواهد کرد.
در این ۱۲ روز، ایران یکبار دیگر تصویر درخشانی از وحدت و انسجام ملی را به جهان نشان داد؛ از شرق تا غرب، از شمال تا جنوب، همه ملت یکصدا ایستادند و مرزهای جغرافیایی کنار رفت و همه «مدافع وطن» شدند.
و در این میان، شهدا، نماد این وحدت مقدس شدند؛ آنها که جان دادند تا ایران زندهتر از همیشه بماند.
آری، این انقلاب، با خون زنده است. این خاک، با غیرت حفظ میشود؛ و برخوار، با افتخار فرزندش را بر دوش میکشد، تا به دنیا بگوید: ما برای امنیتمان، برای ایرانمان، شهید دادهایم؛ پس عقب نمیرویم.
فردا جمعه 27 تیرماه، برخوار میزبان یکی از فرزندان رشید خود خواهد بود؛ همه مردم آمادهاند…
دلهای پر از شور، چشمهای پر از اشک، و دستانی که تابوت حسین را چون امانتی آسمانی بر دوش خواهند کشید.
جمعه، روز تشییع است، اما فقط وداع نیست؛ اعلام وفاداری دوباره به راه شهداست.
پیامی است به همه دشمنانی که گمان میکنند با موشک و ترور و جنگ نرم میتوانند اراده ملت ایران را بشکنند.
اینجا برخوار است؛ اینجا مردم، شهید را فقط به خاک نمیسپارند؛ بلکه او را به تاریخ میسپارند، تا نسلها بیاموزند: راه ایستادگی، راهی است که مقصدش نه مرگ، که اوج زندگی است… شهادت، وعدهگاه عاشقان است.
انتهای پیام/
