به گزارش ندای برخوار؛ حضرت امام محمدتقی علیه السلام، معروف به جواد الائمّه علیه السلام، نهمین پیشوای معصوم و جوانترین امام شهید که در عمر کوتاه اما با برکت خود، میراث ماندگارِ فرهنگِ تشیّع را پاس داشت. ایشان در مدینه شهر پیامبر (ص) در سال 195 ق. به دنیا آمدند و سرانجام در 25 سالگی در راه تحقق بخشیدن به آرمانهای مقدس اسلام و اجداد طاهرینشان در سال 220 ق. توسط معتصم عباسی مسموم شدند و سپس جان به جان آفرین تقدیم کردند.
لقبهایی كه برای امام نهم تنها فرزند امام رضا علیه السلام در تاریخ زندگانی آن حضرت به كار رفته است، گویای فضایل و اوصاف الهی این امام است و امتیازات این اسوه عالی را نشان میدهد. «جواد» و «تقی» مهمترین و مشهورترین القاب امام نهم است. البته در میان ایرانیان، بیشتر لقب جواد رایج است و آن حضرت با عنوان «جوادالائمه» شناخته میشوند. جود و بخشش و سخاوتمندی فوقالعاده امام، عامل اشتهار آن حضرت به جواد بوده است.
بخشش در راه خدا، یکی از ویژگیهای برجسته اهلبیت پیامبر است و آنان برای جلب رضایت پروردگار، کمکهای فراوانی به نیازمندان میکردند. امام نهم نیز با لقب «جواد» یکی از نامداران دادرسی و ضعیفنوازی در طول زندگی کوتاه دنیاییاش بودند. آن حضرت در نیکی و کمک به مردم، به ویژه نیازمندان و در راهماندگان، از باسخاوتترین مردم زمان خویش شمرده میشدند.
برنامه عملی امام جواد علیه السلام بر اساس نامهای بود که از سوی پدر بزرگوارش، امام رضا علیه السلام از خراسان برای ایشان فرستاده شده بود. امام رضا علیه السلام در این نامه به فرزند عزیزش نوشتند: «من به دلیل حقی که بر تو دارم، از تو میخواهم هرگاه تصمیم به خارج شدن از منزل داری، از درِ بزرگ داخل و خارج شوی. هنگامی که سوار مرکب خود میشوی، همراه خود طلا و نقره بردار و هر کس از تو درخواست کمک نمود، به او نیکی کن.»
نهمين پيشواى ما را به خاطر دست بخشنده و گستردگی جود و كرم، «جواد» مىخوانند. امام جواد علیه السلام وقتی خبر بیماری کسی را میشنید، به عیادتش میشتافت و از او دلجویی میکرد. غذای امام جواد علیه السلام همانند جد بزرگوارش امیرمؤمنان علی علیه السلام خیلی ساده و به دور از تشریفات بود. ایشان همانند فقیران جامعه غذا میخوردند و با دیگران همغذا میشدند. در بسيارى از احاديث آمده است كه آن حضرت از آنچه در درون ضماير مردم مىگذشته و يا رويدادهايى كه در آينده براى آنها پيش مىآمده، مطّلع بوده و از آنها خبر مىدادهاند.
در اینجا مواردی از جود و احسان حضرتش را به نظاره مینشینیم:
علیبن مهزیار میگوید که دیدم حضرت امام جواد علیه السلام نماز واجب و غیرواجب خود را در یک قبای خز طارونی به جای آوردند و به من هم قبای خز دیگری بخشیدند و فرمودند: «این لباس را هنگام نماز پوشیدهام» سپس به من فرمودند: «ای علی! این لباسِ اهدایی را هنگام نماز خواندن بپوش.»
«محمد بن سهل بن الیسع قمی» از افرادی است که به افتخار دریافت لباس متبرک از امام نهم علیهالسلام نائل آمده است. او در این باره میگوید که من در شهر مکه مجاور بودم. از آنجا به مدینه آمدم و به حضور حضرت جواد علیه السلام رسیدم. در نظر داشتم که از آن امام عالیقدر درخواست کنم که به من لباسی به عنوان تبرک عنایت کند؛ اما فرصت نشد و از محضرشان خداحافظی کردم و از شهر مدینه منوره بیرون آمدم.
در همین موقع که به راه افتاده بودم، پیکی از راه رسید. او لباسی را به همراه داشت که در بقچهای پیچیده بود و از اهل کاروان درباره «محمد بن سهل قمی» میپرسید تا اینکه به من رسید و من را شناخت. به من گفت: «مولای تو (امام جواد علیهالسلام) این لباس را برایت هدیه فرستاده است». لباسهای اعطایی امام علیهالسلام دو لباس نرم و نازک بود. احمد بن محمد گفته است: «محمد بن سهل قمی» از دنیا رفت. من او را غسل دادم و در آن دو لباس اهدایی امام علیهالسلام او را کفن کردم.
انتهای پیام/
