به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «ندای برخوار»؛ نامگذاری ۲۵ اردیبهشتماه به عنوان «روز ملی بزرگداشت فردوسی و پاسداشت زبان فارسی» تصادفی نیست؛ این انتخاب، ادای دینی است به حکیم ابوالقاسم فردوسی، که در دوران نابودی زبان و هجوم فرهنگی، با عظمتی کمنظیر، شاهنامه را نگاشت.
شاهنامه، نه تنها مجموعهای از داستانهای کهن، بلکه متنی حیاتی برای حفظ واژگان اصیل فارسی، ساختارهای دستوری و انتقال مفاهیم فرهنگی و تاریخی بود؛فردوسی با این شاهکار، نه تنها زبان فارسی را از گزند نابودی نجات داد، بلکه آن را به اوج رساند و به ابزاری قدرتمند برای بیان هویت و تاریخ یک ملت تبدیل کرد.
به همین مناسبت گریزی به شاهنامه فردوسی میزنیم؛ شاهنامهای که فراتر از یک اثر ادبی، یک دایرةالمعارف فرهنگی و زبانی است؛ این اثر، هزاران واژه کهن و از یاد رفته را احیا کرده، اصالت ساختارهای دستوری را حفظ نموده و اسطورهها، پهلوانان و مفاهیم بنیادین فرهنگ ایران را در قالب شعری موزون و دلنشین، جاودانه ساخته است.
شاهنامه، زبان مشترک فارسیزبانان را در طول قرون متمادی تضمین کرده و بهعنوان میثاقی فرهنگی، آنان را به هم پیوند داده است و هر خواننده شاهنامه، در واقع در حال غوطهور شدن در اقیانوس بیکران زبان فارسی و بازگشت به ریشههای هویتی خویش است.
نامگذاری رسمی ۲۵ اردیبهشت به عنوان «روز ملی پاسداشت زبان فارسی» بر اهمیت راهبردی این زبان در سطح ملی و بینالمللی صحه میگذارد؛ این روز، فرصتی برای بازنگری در جایگاه زبان فارسی، شناسایی و رفع چالشها، تقویت ظرفیتها و در نهایت وحدت زبانی است.
در همین رابطه ارزیابی میزان غنا، پویایی و تأثیرگذاری زبان فارسی در حوزههای مختلف از جمله علم، فناوری، هنر و رسانه دارای اهمیت بسیاری است؛ از طرفی مقابله با چالشهایی چون تهاجم واژگان بیگانه، ضعف در تولید محتوای فاخر و روزآمد، و نیاز به توسعه آموزش زبان فارسی در سطوح مختلف نیز باید مورد توجه قرار گیرد.
همچنین سرمایهگذاری بر آموزش زبان فارسی در داخل و خارج از کشور، حمایت از پژوهشهای زبانشناسی، و ترویج ادبیات معاصر و کلاسیک فارسی برای گسترش و پاسداشت زبان فارسی نیز مؤثر واقع میشود.
اما آنچه که امروز بیش از پیش باید مورد توجه قرار گیرد این است که زبان فارسی، با تاریخی غنی و گستره جغرافیایی وسیع، همواره نقش پل ارتباطی میان فرهنگها و تمدنها را ایفا کرده است؛ از قرن چهارم هجری به بعد، زبان فارسی به زبان علم، عرفان و ادب در بخش عظیمی از آسیا بدل شد و تأثیرات شگرفی بر زبانها و فرهنگهای همسایه گذاشت؛ امروزه نیز، زبان فارسی با بیش از ۱۰۰ میلیون فارسیزبان، جایگاه خود را به عنوان یکی از زبانهای مهم فرهنگی جهان حفظ کرده و ظرفیت بالایی برای تعاملات بینالمللی و تبادل فرهنگی دارد.
پاسداشت زبان فارسی، وظیفهای صرفاً اداری یا فرهنگی نیست، بلکه مسئولیتی همگانی است؛ هر فارسیزبان، در هر نقطه از جهان، با انتخاب واژگان درست، استفاده از دستور زبان صحیح، تولید محتوای فاخر و انتقال عشق به این زبان به نسلهای آینده، در این پاسداشت سهیم است.
سرمایهگذاری بر آموزش و پژوهش، حمایت از هنرمندان و نویسندگان، و توسعه کاربرد زبان فارسی در عرصههای نوین، تضمینکننده بالندگی آن در قرن حاضر و آینده خواهد بود.
و در آخر ۲۵ اردیبهشت، نمادی است از پیوند ناگسستنی میان هویت ملی و زبان فارسی، که ریشه در حماسه فردوسی و رسمیت یافتن آن در «روز ملی پاسداشت زبان فارسی» دارد؛ این روز، یادآور مسئولیت ما در قبال میراثی است که فردوسی با جان خرید و حفظ کرد.
زبان فارسی، روح ملت ایران است و پاسداشت آن، پاسداشتِ گذشته، حال و آینده ما است. با هر واژه فارسی که بر زبان میآوریم، با هر کتابی که به این زبان میخوانیم، و با هر اثری که خلق میکنیم، فردوسی را زنده نگه داشته و گامی در جهت سربلندی زبان فارسی برمیداریم؛ این روز، دعوتی است به عشق ورزیدن به زبان خویش، چرا که عشق به زبان، عشق به هویت است.
انتهای پیام/
