به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «ندای برخوار»؛ هانیه عباسی خبرنگار ندای برخوار در یادداشتی نوشت: ۱۱ آبان برای شهرستان برخوار، تنها یک روز در تقویم نیست؛ یادآور روزی است که ۴۳ تن از فرزندان این دیار در جریان عملیات محرم، جان خود را در راه دفاع از میهن تقدیم کردند تا نامشان برای همیشه در تاریخ ایثار و مقاومت این سرزمین ثبت شود.
سال‌هاست یازدهم آبان به پاس این حماسه بزرگ، به عنوان «روز حماسه و ایثار شهرستان برخوار» نام‌گذاری شده است؛ نامی که قرار است یادآور رشادت‌ها، فداکاری‌ها و ازخودگذشتگی مردانی باشد که روزی از همین کوچه‌ها، محله‌ها و خانواده‌ها برخاستند و راهی جبهه‌های نبرد شدند.
اما امروز، در سالروز این حماسه و اتفاق تاریخی، باید یک سؤال جدی را مطرح کرد: آیا نام‌گذاری یک روز به نام حماسه و ایثار، به‌تنهایی برای زنده نگه داشتن یاد ۴۳ شهید برخواری کافی است؟
آیا نسل جدید برخوار می‌داند یازدهم آبان چه روزی است؟ آیا دانش‌آموزان و نوجوانانی که امروز در مدارس این شهرستان تحصیل می‌کنند، می‌دانند چه اتفاقی در عملیات محرم رخ داد که چنین روزی در تاریخ برخوار ماندگار شد؟ آیا می‌دانند آن ۴۳ شهید چه کسانی بودند، از کدام محله‌ها برخاستند، چند سال داشتند و چه آرزوهایی را ناتمام گذاشتند؟
واقعیت این است که اگر پاسخ این پرسش‌ها برای بخش قابل توجهی از نسل امروز روشن نباشد، باید در شیوه بزرگداشت و انتقال این میراث تاریخی بازنگری کرد.
از یک نام‌گذاری تا یک فرهنگ ماندگار
نام‌گذاری ۱۱ آبان به عنوان روز حماسه و ایثار برخوار، اقدامی ارزشمند و قابل احترام است؛ اما فلسفه چنین نام‌گذاری‌هایی صرفاً ثبت یک عنوان در تقویم مناسبت‌ها یا برگزاری چند مراسم یادبود نیست.
ارزش واقعی این روز زمانی آشکار می‌شود که نام و یاد شهدا از قاب بنرها، پوسترها و مراسم‌های سالانه فراتر برود و در ذهن و زندگی نسل‌های بعدی جای بگیرد.
قرار نیست هر سال یازدهم آبان فرا برسد، چند برنامه برگزار شود، مسئولان سخنرانی کنند، تصاویری از شهدا منتشر شود و پس از پایان مراسم، همه‌چیز تا سال آینده به فراموشی سپرده شود.
قرار است هر کودک برخواری بداند چرا ۱۱ آبان روز حماسه و ایثار شهرستانش نام گرفته است؛ قرار است نوجوان برخواری بتواند دست‌کم درباره عملیات محرم، ۴۳ شهید این روز و بخشی از زندگی و رشادت‌های آنان سخن بگوید.
اگر چنین شناختی شکل نگیرد، باید پذیرفت که میان بزرگداشت یک مناسبت و نهادینه کردن فرهنگ آن فاصله‌ای جدی وجود دارد.
۴۳ شهید؛ ۴۳ روایت که نباید ناگفته بماند
هر یک از این ۴۳ شهید، یک دنیای متفاوت داشتند؛ جوانانی با خانواده، آرزو، دغدغه، خاطره و آینده‌ای که می‌توانستند برای خود بسازند، اما مسیر دیگری را انتخاب کردند.
پشت هر نام، خانواده‌ای ایستاده است که داغ فراق فرزندش را تحمل کرده؛ مادری که چشم‌انتظار بازگشت فرزندش ماند، پدری که قامتش زیر بار این داغ خم شد و همسر و فرزندانی که سال‌ها با جای خالی عزیزشان زندگی کردند.
با این حال، پرسش اینجاست که امروز چه میزان از زندگی، شخصیت، اندیشه، وصیت‌نامه‌ها و خاطرات این شهدا برای مردم شهرستان روایت شده است؟
آیا یک دانش‌آموز در برخوار می‌تواند با مراجعه به یک منبع مشخص، زندگی‌نامه این ۴۳ شهید را مطالعه کند؟ آیا آثار مکتوب و تصویری جامعی از این حماسه در دسترس خانواده‌ها، مدارس و مراکز فرهنگی قرار دارد؟ آیا خاطرات پدران و مادران شهدا، همرزمان و جانبازان این عملیات به شکلی اصولی ثبت و نگهداری شده است؟
اگر امروز برای ثبت و ضبط این خاطرات اقدام نکنیم، فردا ممکن است بسیاری از روایت‌های دست‌اول این حماسه برای همیشه از دسترس خارج شوند.
مدارس؛ حلقه‌ای که نباید در زنجیره انتقال این حماسه فراموش شود
یکی از مهم‌ترین مخاطبان روز حماسه و ایثار برخوار، کودکان و نوجوانان این شهرستان هستند؛ نسلی که قرار است حافظ هویت تاریخی و فرهنگی دیار خود باشد.
اما چگونه می‌توان انتظار داشت نوجوان امروز با حماسه ۱۱ آبان ارتباط برقرار کند، وقتی شاید فرصت مناسبی برای شنیدن روایت این واقعه در محیط مدرسه نداشته باشد؟
آیا آموزش‌وپرورش شهرستان برخوار برنامه مشخص و مستمری برای معرفی این روز به دانش‌آموزان دارد؟ آیا در مدارس، مسابقات فرهنگی، پویش‌های دانش‌آموزی، روایتگری توسط رزمندگان و خانواده‌های شهدا، تولید محتوای چندرسانه‌ای و بازدیدهای هدفمند از گلزار شهدا پیش‌بینی شده است؟
آیا می‌توان بخشی از زنگ‌های پرورشی مدارس را به معرفی ۴۳ شهید برخواری و بازخوانی حماسه عملیات محرم اختصاص داد؟
نسل امروز بیش از آنکه با پیام‌های کلی و تکراری ارتباط برقرار کند، به روایت‌های واقعی، مستند و ملموس نیاز دارد. نوجوان باید بداند شهیدی که تصویرش را روی دیوار شهر می‌بیند، روزی نوجوانی شبیه خودش بوده، در همین محله‌ها زندگی کرده و آرزوهایی داشته است.
این شناخت با یک مراسم سالانه به دست نمی‌آید؛ نیازمند برنامه‌ریزی، استمرار و زبان متناسب با نسل جدید است.
مطالبه‌ای از مسئولان: ۱۱ آبان را از مراسم به جریان فرهنگی تبدیل کنید
اکنون که یازدهم آبان به عنوان روز حماسه و ایثار شهرستان برخوار شناخته می‌شود، انتظار می‌رود متولیان فرهنگی و اجرایی شهرستان، از برگزاری برنامه‌های مناسبتی فراتر بروند و برای ماندگاری این حماسه برنامه‌ای مشخص و قابل ارزیابی داشته باشند.
۱۱ آبان، آزمونی برای حافظه تاریخی برخوار
بی‌شک گرامیداشت شهدا و تکریم خانواده‌های آنان وظیفه‌ای همگانی است؛ اما ادای دین به شهدا تنها با برگزاری مراسم و نصب بنر محقق نمی‌شود. یکی از مهم‌ترین راه‌های پاسداشت خون شهدا، انتقال آگاهانه و درست پیام و روایت زندگی آنان به نسل‌هایی است که آن روزها را ندیده‌اند.
۱۱ آبان باید روزی باشد که دانش‌آموزان درباره آن سؤال کنند، معلمان از آن بگویند، رسانه‌ها روایتش کنند، هنرمندان آن را به تصویر بکشند، خانواده‌های شهدا خاطراتشان را بازگو کنند و مسئولان برای زنده نگه داشتن آن برنامه‌ای فراتر از تقویم داشته باشند.
امروز باید از خود بپرسیم: اگر یک نوجوان برخواری از ما بپرسد چرا ۱۱ آبان روز حماسه و ایثار شهرستان نام گرفته، آیا می‌توانیم روایتی روشن، مستند و اثرگذار از این روز برایش داشته باشیم؟ آیا می‌توانیم نام و چهره آن ۴۳ شهید را به او معرفی کنیم؟
اگر پاسخ این پرسش‌ها مثبت نیست، هنوز کارهای بسیاری باقی مانده است.
۱۱ آبان، یادآور ۴۳ جوانی است که نامشان با حماسه عملیات محرم گره خورده است؛ این روز نباید فقط در تقویم شهرستان ثبت شود، بلکه باید در حافظه جمعی مردم برخوار، به‌ویژه کودکان و نوجوانان آن، ماندگار شود.
شهدا برای همیشه از تاریخ این سرزمین حذف‌شدنی نیستند؛ اما فراموش نکنیم که اگر ما روایتگر حماسه آنان نباشیم، نسل آینده چگونه قرار است آنان را بشناسد؟
۱۱ آبان فقط یک مناسبت نیست؛ یک مسئولیت تاریخی است. مسئولیتی که نمی‌توان آن را به یک مراسم سالانه، چند بنر و چند سخنرانی تقلیل داد.
انتهای پیام/
