به گزارش ندای برخوار؛ شهید علی خدامی ششم فروردینماه سال ۱۳۳۶ در شهر سین برخوار چشم به جهان گشود و سرانجام دهم فروردینماه سال ۱۳۶۱ در عملیات فتحالمبین و در منطقه عین خوش به آرزوی دیرینه خود که همانا شهادت بود، رسید و آسمانی شد.
وصیتنامه شهید علی خدامی
بسم الله الرحمن الرحيم
به نام خداند بخشند مهربان
و لا تحسبن الذين قتلو فى سبيل الله اموتا بل احيا عند ربهم يرزقون .
گمان مبريد آنها كه در راه خدا كشته شده اند مرده اند بلكه آنها زنده اند و در نزد خدا روزى مى خورند.
با درود و سلام بر انبيا و پيامبران و رسولان از آدم تا خاتم پيغمبران حضرت محمد بن عبدلله و با درود و سلام بر امامان معصوم و با درود و سلام بر رهبران الهى بالاخص رهبر عظيم انقلاب نايب الامام خمينى
حضور محترم پدر و مادر و همه اخويها سلام ميرسانم. اگر من قابليت شهادت پيدا كردم، براى من گريه و زارى نكنيد و راه مرا ادامه دهيد، دنيا محل امتحان است، يكى بايد با جان امتحان بدهد يكى با مال، جان و مال و بچه همه از آن خداست و هر وقت گرفت نبايد ناراحت شد. آدم آخرش بايد زير خاک برود؛ حال چه بهتر شهيد شود. مال از خداست جان از خداست بچه و زن و هر چه در عالم هست از خداست. آدم هر چه در دنيا نداشته باشد راحت تر است هر چه مال و فرزند داشته باشد مسئوليت بيشتر دارد و براى همه اينها روز قيامت بايد جواب آماده كند. مالت را در چه راهى خرج كرى و بچه ات را در كجا تربيت كردى آيا تربيت اسلامى بود؟ حال در يک اداره جايى ميروى اگر ساک داشته باشى ميگردند ولى اگر چيزى نداشته باشى راحت ميروى داخل روز قيامت هم همين طور است.
موتور مرا بفروشيد و خرج كنيد، حسين دايى دو هزار تومان از من ميخواهد و يک ماه روزه دارم بگيريد و در آخر متذكر میشوم مال و فرزند اگر در راه خدا بكار رود، ثوابش را خدا ميداند و از برادران و خويشان ميخواهم كه براى من گريه نكنند و كسى هم خرج مرا ندهد؛ همه اش را از خودم خرج كنيد و ديگر اينكه در نمازهاى جمعه شركت كنيد و فرمايشات رهبر انقلاب را گوش كنيد و رهبر را دعا كنيد و موسى را تربيت اسلامى بكنيد و ديگر اينكه راه مرا ادامه دهيد.
انتهای پیام/
