به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «ندای برخوار»؛ ۲۶ شهریورماه در تقویم رسمی کشور به نام «روز اورژانس و فوریتهای پزشکی» ثبت شده است؛ روزی برای یادآوری جایگاه حیاتی این مجموعه و تقدیر از زن و مردانی که شبانهروز بیوقفه در صحنههای امدادرسانی حاضر میشوند و جان هزاران بیمار و مصدوم را نجات میدهند.
اورژانس، خط مقدم سلامت و نخستین حلقه نجات است؛ نهادی که در شرایط بحرانی، حوادث جادهای، بیماریهای قلبی و حتی فجایع طبیعی، نخستین امید مردم به شمار میرود.
با این حال، در کنار این فداکاریها، واقعیتی تلخ وجود دارد که نمیتوان از آن چشم پوشید: ناوگان فرسوده، کمبود نیرو و محدودیت پایگاهها، سالهاست به یکی از جدیترین چالشهای اورژانس کشور و بهویژه شهرستانهایی چون برخوار تبدیل شده است. هرچند نیروهای خدوم اورژانس با جان و دل در خدمت مردم هستند، اما ابزار و امکاناتی که در اختیار دارند، متناسب با حجم نیاز و مأموریتها نیست.
در سالهای اخیر بارها شاهد گلایههای مردم از تأخیر در رسیدن آمبولانسها یا نقص فنی در هنگام امدادرسانی بودهایم؛ مسائلی که هرچند ریشه در سهلانگاری امدادگران ندارد، اما تصویر اورژانس را در ذهن جامعه آسیبپذیر کرده است. در واقع، آنچه امروز بیش از هر چیز ضرورت دارد، یک بازنگری اساسی در تأمین تجهیزات، نوسازی ناوگان و توسعه پایگاههای اورژانس است تا هیچ مأموریتی به دلیل کمبود امکانات با مشکل مواجه نشود.
واقعیت این است که بسیاری از تأخیرها به دلیل درگیر بودن ناوگان در مأموریتهای همزمان یا محدود بودن تعداد آمبولانسها رخ میدهد. در چنین شرایطی طبیعی است که چند دقیقه تأخیر میتواند نگرانیهای مردم را دوچندان کند و حتی سرنوشت بیماران را تغییر دهد. این همان نقطهای است که مسئولان باید پاسخ دهند: آیا وقت آن نرسیده است که برای بهبود وضعیت اورژانس، سرمایهگذاری جدی و پایدار انجام شود؟
روز اورژانس تنها فرصتی برای تقدیر نمادین از تلاشهای پرسنل خدوم نیست؛ این روز باید بهانهای برای شنیدن صدای مردمی باشد که به پشتوانه رسانههای محلی از جمله ندای برخوار دغدغههای خود را درباره وضعیت امدادرسانی بیان میکنند. مردمی که با همه قدردانی از ایثار امدادگران، خواستار تقویت این نهاد حیاتی هستند.
در ۲۶ شهریورماه امسال، بازخوانی زحمات نیروهای اورژانس وظیفهای اخلاقی است، اما مطالبهگری برای تجهیز بهتر ناوگان و رفع کاستیها وظیفهای اجتماعی و مسئولیتی همگانی است. امید میرود این بار، صدای همدلانه مردم و رسانهها شنیده شود و نتیجهای ملموس در بهبود شرایط رقم بخورد؛ نتیجهای که هم به نفع امدادگران ایثارگر است و هم به سود جامعهای که در لحظههای بحران تنها امیدش به اورژانس است.
انتهای پیام/
