در دل شعله ها، امید زنده است

به گزارش ندای برخوار؛ آغاز اضطراب، آغاز بیداری را رقم زد. همه چیز از همان لحظه‌هایی آغاز شد که اخبار پرهیاهو و گزارش‌های پیاپی، قلب خانه‌ها را لرزاند. صداهای مهیب، التهاب پیام‌ها، و نفس‌نفس‌زدن رسانه‌ها، جامعه‌ای را به تپش انداخت که مدتی در سکوت و آرامش روزمره غوطه‌ور بود.

اما در میانه این هیاهو، گمشده‌ای پیدا شد. واژه‌ای که دوباره جان گرفت و در دل‌ها نشست: امید.

همان امیدی که روزگاری در دل رزمندگان، شعله‌ور بود. امیدی که با دستان خالی، ولی با دل‌های پر از باور، خرمشهر را آزاد کرد. امیدی که زنان و مردانی را به حرکت واداشت، نه برای سود یا قدرت، بلکه برای حرمت‌ خانه، ایمان و سرزمین.

راه روشن با امید است که ادامه دارد و امروز نیز راه‌مان، همان راه دیروز است؛ راه کسانی که با امید به خدا و تکیه بر همدلی مردم، از جان خود برای عزت این خاک گذشتند. امیدی که از غیرت مردمی برخاست که ساکت ننشستند؛ مردان و زنانی که امنیت و آرامش سرزمینشان را بخشی از شرافت خود می‌دانستند و با تمام وجود در برابر تجاوز و خیانت ایستادند.

مردمی که خاموش نمی‌مانند زیرا سرزمین ما، امروز هم بر دوش مردمی استوار است که بی‌تفاوتی را خیانت می‌دانند. مردمی که امنیت را فقط یک واژه در اخبار نمی‌بینند، بلکه آن را با جان و دل لمس می‌کنند. امروز نیز ما همان مردمیم؛ مردمی که با وحدت، آگاهی و همدلی، نگهبان آرامش وطنیم.

برای همین است که وقتی صدای مشکوکی می‌شنوند، نوری در دلشان روشن می‌شود: «باید خبر داد، باید مراقب بود». در این راه، هیچ‌کس تنها نیست. امنیت ملی فقط وظیفه سربازان مرزی نیست، مسئولیتی است همگانی.

هر نگاهِ بیدار، هر گوشی که خوب می‌شنود، هر دل‌نگران، یک چراغ امنیت است. سکوت، راه ما نیست چرا که امروز، آنچه بیشتر از همیشه نیاز داریم بی‌تفاوت نبودن است. گزارش‌های مردمی، پاره‌سنگ‌هایی هستند برای بستن راه نفوذ. اگر هر کدام از ما، با دیدن یک نشانه مشکوک، اطلاع‌رسانی کنیم، قطعه‌ای از جورچین امنیت را کامل کرده‌ایم.

سکوت در برابر بی‌قانونی، یعنی چراغ‌سبز به ناامنی. در روزگاری که دشمن با چهره‌هایی تازه، اما نیت‌هایی کهنه پا به میدان گذاشته، سکوت راهش نیست.اما اگر نترسیم، اگر مسئول باشیم، اگر هر کداممان پلیس دل خودمان باشیم، هیچ دستی جرأت تعرض به این خاک را نخواهد داشت. نه برای جناح، نه برای شعار، بلکه برای نانِ حلال، برای خانه‌ی امن، برای کودکی که بی‌هراس بخندد، و مادری که شب را آسوده بخوابد.

این سرزمین، هنوز هم بر شانه‌های مردمش ایستاده؛ مردمی که در دل شعله‌ها هم ایمانشان نمی‌سوزد و تا وقتی این ایمان و امید در دل‌هاست، هیچ دشمنی، هیچ تردیدی، هیچ فتنه‌ای نمی‌تواند آرامش ما را بگیرد.

امید هنوز زنده است، و سکوت‌نکردن یعنی زنده‌ماندنِ آن؛ با هم، برای هم و به امید خدا.

به قلم فاطمه میرزاعلیان

انتهای پیام/